|
|
|
|
|
|
|
|
Wnętrza Wieźy rycerskiej, detail wnęky okiennej z freskami i posiedzeniem.
Budowa linii tramwajowej (z Cieplic) do Podgórzyna , \"nad stawami\" w 1911 r.
Kościół św. Jana Chrzciciela
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
dodano: 2019-12-04, autor: trz (tedesse) |
|
dodano: 2019-12-04, autor: ala | |
|
dodano: 2019-12-04, autor: ala |
|
dodano: 2019-12-04, autor: ala | |
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
Ulica ta początkowo była częścią Kronprinzenstraße (obecnie ul. Wolności). Podczas budowy linii kolejowej do Zabrza Kronprinzenstraße na odcinku kilkuset metrów puszczono nową trasą (pod nowym wiaduktem kolejowym), a równoległy, stary odcinek ulicy pomiędzy dworcem, a młynem nazywano Alte Kronprinzenstraße. W 1905 roku ulica otrzymała nazwę Friedrich Karlstraße. Obecnie jest to ulica Wandy. Dodał: Tomasz Górny (Nemo5576), 2019-12-28 00:05:37 |
|
|
| Muzeum Etnograficzne - Pałac Webskych |
| Wrocław |
|
Teren, na którym później kardynał von Sitzendorf założył swą letnią rezydencję, należał od XVI w. do biskupów wrocławskich. Pałac nie służył jednak zbyt długo biskupom i w następstwie różnych wydarzeń często zmieniał właścicieli. W końcu w 1880 r. rezydencję nabył Egmont Websky rozbudowyjąc ją jednocześnie do kształtu, w którym mniej więcej można ją oglądać do dzisiaj. W czasie drugiej wojny światowej pałac został wypalony, a jego odbudowa nastąpiła w latach 1962-65 wg. proj. Jana Grudzińskiego. Przez długi czas mieścił się w nim Dom Aktora, a ostatnio po generalnym remoncie pałacych stał się siedzibą Muzeum Etnograficznego.
Dodał: bonczek_hydroforgroup, 2019-12-27 23:57:57
więcej  |
|
|
Drewniana zrębowa karczma z przełomu XVIII i XIX wieku, z podcieniem frontowym, wspartym na murowanych kolumnach. Ulokowana była przy drodze od strony Opoczna. Dodał: mir242, 2019-12-27 23:20:26 |
|
|
Po raz pierwszy zamek wspomniany jest w XIV-wiecznej Kronice Janka z Czarnkowa jako obiekt ufundowany przez polskiego króla Kazimierza Wielkiego. Na podstawie źródeł pisanych oraz badań archeologicznych jego powstanie datuje się na lata 1356-1366. Funkcją zamku była ochrona komory celnej znajdującej się na brodzie pilickim leżącym na szlaku handlowym biegnącym ze Lwowa przez Sandomierz do Torunia. Obok zamku w Łęczycy był jednym z dwóch zamków królewskich znajdujących się na terenie ziemi łęczyckiej.
Pierwszym zanotowanym kasztelanem inowłodzkim był Piotr Tłuk ze Strykowa herbu Jastrzębiec, jeden z zaufanych urzędników króla Władysława Jagiełły. Pod koniec XIV wieku zamek należał do Jana i Abrahama Niemirów (Niemierza) Nowodworskich herbu Nałęcz[1] jednak w 1393 roku Władysław Jagiełło wykupił go i ze względu na ważne położenie przywrócił mu własność królewską.
W 1515 roku Adam Drzewicki otrzymał konsens królewski na wykupienie starostwa inowłodzkiego od małogoskiego kasztelana Leżeńskiego. Od tego momentu zamek stał się własnością zamożnego polskiego szlacheckiego rodu Drzewickich herbu Ciołek, którego najbardziej znanym przedstawicielem był Maciej Drzewicki.
Wkrótce potem miasto wraz z zamkiem zostało zniszczone przez pożar. Zamek był czterokrotnie przebudowywany na przełomie XIV i XV wieku, w pierwszej ćwierci XVI, drugiej połowie XVI i w połowie XVII wieku[3]. Druga zasadnicza rozbudowa zamku przeprowadzona w latach 1521-1526 wiązała się prawdopodobnie z działalnością Adama Drzewieckiego, brata Macieja, który na czas rozbudowy rodowej siedziby w Drzewicy przeniósł do Inowłodza swoją rodzinę[4]. W tym okresie zamek inowłodzki przeszedł największą i zasadniczą przebudowę oraz został umocniony.
Po śmierci Adama oraz biskupa Macieja dobra inowłodzkie odziedziczyli synowie tego pierwszego: sekretarz królewski oraz kustosz łęczycki Maciej Drzewicki (1503-1575) oraz Adam Drzewicki (zm. 1569), który pełnił funkcję starosty inowłodzkiego od 1561 roku.
W połowie XVII wieku właścicielem została rodzina Lipskich herbu Łada. Od 1648 roku starostą inowłodzkim był dworzanin królewski Jan Olbracht Lipski z Lipia, który rozpoczął kolejną przebudowę przerwaną przez wojnę ze Szwecją. W Inowłodzu 9 września 1655 roku miała miejsce potyczka wojsk Rzeczypospolitej z wojskiem szwedzkim[5]. W roku 1655 w rejonie Inowłodza oraz Piotrkowa wybuchło powstanie przeciwko Szwedom. W okresie tym znanym jako potop szwedzki zamek kilkakrotnie zmieniał właścicieli. W wyniku działań wojennych w latach 1655-1657 uległ zniszczeniu i przestał pełnić funkcje obronne, stopniowo popadając w ruinę.
Od potopu szwedzkiego zniszczony zamek nie był restaurowany przez ponad 300 lat. W XIX wieku zniszczeń dopełniła rozbiórka murów oraz budynków zamkowych, które stały się źródłem kamienia dla okolicznej ludności. Łódzki fabrykant Antoni Urbanowski wykorzystywał go również w 1880 roku jako materiał do umacniania brzegów Pilicy pod planowaną inwestycję. Pierwsze naukowe badania pozostałości zamku podjęto dopiero po zakończeniu II wojny światowej w roku 1949. W okresie PRL przygotowano pierwsze plany mające na celu zabezpieczenia reliktów zamku i odbudowy w formie tzw. ruiny trwałej. Planów tych nie zrealizowano z braku funduszy.
Od 2007 roku ruiny zamku zostały objęte planami odbudowy oraz rekonstrukcji. Projekt realizowany jest ze wsparciem finansowym Unii Europejskiej, która dofinansowała go w kwocie 5 602 698 złotych. Łączna suma realizacji projektu to koszt 7 470 264 złotych.
Zrekonstruowany zamek stanowić ma w przyszłości nową siedzibę dla inowłodzkich instytucji gminnych jak dom kultury, biblioteka, punkt informacji turystycznej oraz Muzeum Ziemi Inowłodzkiej.
15 czerwca 2013 roku odbyło się oficjalne otwarcie zamku dla ruchu turystycznego.
źródło: wikipedia
Dodał: Rafał T , 2019-12-27 23:02:47
więcej |
|
|
Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 284. Numer posesji był podwójny. Dla ul. Dworcowej był to nr 15, zaś dla ul. Bezruča nr 27. Budynek został wzniesiony w 1928 r. przez Eugena Fuldę podług projektu Rudolfa Krausa dla małżeństwa Hermanna i Angely Hilków. Parcelę pod budynek została zakupiona od miasta w 1927 r. O odsprzedaży owej parceli rozmawiano podczas posiedzenia gminnego w czerwcu 1927 r., co relacjonuje gazeta Nasz Lud: wywiązała się dłuższa dyskusja na temat odsprzedaży gruntu naprzeciw dworca kolejowego. Na plan występują dwaj kupcy p. architekta Kraus imieniem dentysty p. Hilke, który chce kupić tu parcelkę na wzniesienie domu mieszkalnego oraz firma Alojzy Strakoš z Mistka, która chce tu wybudować wielki hotel z mieszkaniami i sklepami na parterze. Cena kupna wynosiła 90 Kcz za 1 m². Cała ta przestrzeń 4050 m² a cena za nią wynosi 364.500 Kcz. Uchwalono, że w terminie do 10. czerwca b.r. firma Strakoš powinna się zobowiązać zakupić całą przestrzeń tą, złożyć w gotówce całą przypadającą kwotę kupna i tego roku ukończyć budowę piwnic a w przyszłym całą budowę. O ile nie spełni warunków tych firma winna złożyć 1/3 sumy kupna tytułem kary. W razie zakupienia tego gruntu przez tą firmę odstąpi się Hilkemu inną parcelkę, w przeciwnym razie odsprzeda się mu żądaną parcelkę przy ulicy Bezrucza.
10 października 1927 Herman Hilke wystosował list z prośbą o pozwolenie na budowę. 20 października dyrekcja Kolei Państwowej w Ołomuńcu wystosowała sprzeciw wynikający ze zbyt małej odległości jaka dzieliła nowy budynek od gmachu dworca kolejowego. Sprzeciw ten wynikał z przepisów przeciwpożarowych (obowiązujące od 1924 r.), które określały minimalną odległość od zabudowy, która według obowiązujących dyrektyw z 1924 r. wynosiła 58,2 m. Kamienica rodziny Hilków miała stanąć zaledwie 31,7 m od narożnika gmachu dworca kolejowego.
W razie ignorowania takiej odległości właściciel budynku jak i jego następcy mieli zrzec się ewentualnych konsekwencji odszkodowań ze strony kolei (pożar budynku) spowodowany np. iskrami z lokomotyw. I na odwrót iskry wylatujące z kamienicy mogłyby spaść na budynku dworcowe i coś zapalić.
W odpowiedzi urząd budowlany odpowiedział, że to wyłącznie jego sprawa, gdzie prowadzi linia budynku, gdyż chodzi o jej działki.
stomatolog. W 1919 r. Herman Hilke przejął gabinet stomatologiczny Augusta Schuberta przy ówczesnej ul. Niemieckiej 28. Od 1921 r. miał swój gabinet w kamienicy przy ul. Saska Kępa 22. W kamienicy tradycyjnie mieścił się zakład fryzjerski Karla Domesa później wdowa. W budynku znajdował się transformator? Od 1938 r. działało tu wędliniarstwo i rzeźnictwo Franciszka Schreiera. W maju 1939 Anton Horny wykonał adaptację pomieszczeń dla jadalni i restauracji oraz niedużą przybudowę kuchni ze spiżarnią w przyziemiu dla Franciszka Richtera, który mieszkał przy ul. Sejmowej 8. Od 1951 r. w lokalach handlowych mieściła się polska księgarnia.
1929 lekarz okulista Rudolf Alt, Odevni druzstvo invalidu - filia - konfekcja, Michael Wegner haczkowanie - sztrykowanie, druki - formularze Sophie Bromer, Frant. Křenek - weisswaren. We wrześniu 1933 r. w nocy rozbito szybę w sklepie Krzenka i skradziono z wystawy koszule.
Prace budowlane ruszyły w marcu 1928 r.
Do Hilków jeszcze w maju 1939
Franz Zlab 1941
Kolaudacja 29.9.28
Pozwolenie wydano dopiero 4 stycznia 1928 r. Prace budowlane rozpoczęto w marcu a zakończono we wrześniu
Dodał: czesil, 2019-12-27 22:33:58
więcej |
|
|
| Kościół św. Michała Archanioła |
| Inowłódz |
|
Kościół parafialny usytuowany w centrum Inowłodza, nad samym brzegiem Pilicy, został wybudowany w 1520 r. w stylu późnego gotyku. Należy do typu kościołów bezwieżowych. Jest to budowla orientowana, jednonawowa, z wielobocznym, nieco węższym, prosto zamkniętym prezbiterium. Z elementów dzisiejszego wystroju wnętrza na uwagę zasługują 3 neobarokowe ołtarze pokryte polichromią imitującą marmur. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej i figury apostołów – św. św. Pawła i Piotra, w ołtarzach bocznych – po lewej stronie figura Pana Jezusa, u góry płaskorzeźba św. Anny, a po prawej – obraz i figura św. Stanisława Kostki, wyżej płaskorzeźba św. Kazimierza.
Podczas I wojny światowej kościół znalazł się w centrum kilkumiesięcznych walk pozycyjnych toczących się na linii Pilicy. Poważniej jednak ucierpiał podczas II wojny światowej. W styczniu 1945 r. Niemcy wysadzili pobliski most na Pilicy. Od wstrząsów zniszczeniu uległ dach oraz popękały mury. Uszkodzenia te usunięto podczas powojennych remontów kościoła. Z pamiątek historycznych w kościele zachowały się: późnogotycki relikwiarz zawierający szczątki św. Idziego, suknia z obrazu Matki Bożej Bolesnej rzeźbiona w drewnie, gotycka chrzcielnica z granitu polnego oraz późnogotycki portal wykonany z piaskowca.
Dodał: Rafał T , 2019-12-27 21:50:41
więcej |
|
|
Na tyłach posesji od 1866r. działał pod nazwą Fabryka Maszyn i Odlewnia Żeliwa Berendt i John zakład należący do emigranta z Czech Józefa Johna,produkujący maszyny i narzędzia rolnicze, a także odlewy z żelaza i kotły.W czasie II wojny światowej fabryka prowadziła produkcję wojskową na potrzeby armii niemieckiej. Po wyzwoleniu całość znacjonalizowano i funkcjonowała jako Zakłady Mechaniczne im. J. Strzelczyka.
W 1893r. właściciel wybudował na froncie posesji kamienicę w stylu neorenesansowym, w której zamieszkał z rodziną.Ozdobą kamienicy jest umieszczony nad wejściem do klatki schodowej wykusz, a także liczne zdobienia w postaci amorków nad oknami piętra.
Obecnie kamienica jest w rękach prywatnych właścicieli./źr.
Dodał: JureK, 2019-12-27 21:43:28
więcej |
|
|
| Piotrkowska 258-260 Centrum Szkoleniowo-Konferencyjne |
| Łódź |
|
Kamienica Birnbauma , czteropiętrowy gmach wzniesiony w 1893.Obecnie znana jako Centrum Szkoleniowo-Konferencyjne Instytutu Europejskiego. Zbudowana według projektu Gustawa Landaua-Gutentegera. Pierwszym jej właścicielem był fabrykant Henryk Birnbaum i zarząd spółki Dąbrówka. Do czasu wybuchu II wojny światowej mieściła konsulat niemiecki, a w latach 1980-1981 Zarząd Regionu NSZZ "Solidarność". Po wprowadzeniu stanu wojennego gmach został opieczętowany i przez wiele lat stał pusty, mocno niszczejąc w wyniku upływającego czasu i podpalenia./źr.
Dodał: JureK, 2019-12-27 20:43:01
więcej |
|
|
| Kościół św. Antoniego Padewskiego |
| Różaniec |
|
Do XIX wieku na terenie Różańca istniała parafia unicka. Historyczne zapiski mówią o funkcjonowaniu unickiej cerkwi w roku 1591. Ostatnia cerkiew z 1701 roku, po kasacie obrządku greko - katolickiego została zamieniona na prawosławną. Po odzyskaniu niepodległości w roku 1919 cerkiew bardzo zniszczoną oddano katolikom i rekoncyliowano na kościół, w którym raz w roku odbywało się nabożeństwo odpustowe na Święto Narodzenia Matki Boskiej. W roku 1936 kościół (dawna cerkiew) bardzo zniszczony, został rozebrany i sprzedany na licytacji. Po dawnej parafii unickiej pozostał mały cmentarz.
W latach 1906 - 07 mimo sprzeciwu władz carskich, mieszkańcy Różańca wyznania rzymsko - katolickiego wybudowali w środku wsi niewielką murowaną kaplicę p.w. św. Antoniego Padewskiego. W roku 1958 mieszkańcy Różańca z pominięciem wszelkich władz postanowili kaplicę powiększyć. Wykorzystując kaplicę, jako prezbiterium, dobudowano do niej obszerny korpus nawy głównej i dwóch bocznych oraz kruchtę. Budowę zakończono w roku 1961.
W roku 1968 konspiracyjnie bez żadnych zezwoleń dobudowano do kaplicy prezbiterium dwie zakrystie i dwa przedsionki.
Źródło
Dodał: Rafał T , 2019-12-27 19:29:34
więcej |
|
Prev
|
